Jorieke Putman

Bronstig bos

Zittend in de schemer
komen jullie steeds dichterbij
Komend uit het bos op deze grote wijde vlakte
Loeiend schreeuwen jullie mannen in het rond
Met jullie grote geweien geheven naar de lucht,
naar de lucht die jullie bronstig maakt

Zo betoveren jullie in de vroege herfst dit bos
Jullie trilling voel ik in mijn buik
als ik weer thuis onder de dekens lig
Aangespannen stembanden laten het bos
de hele nacht door in eenvoud trillen
Jullie volume hoor je in de verste verte
Jullie zorgen dat het bos weer bronstig is
De hele nacht hoor ik jullie krachten klinken,
door klanken heen
die het bos weer zwanger maken

Nachten en nachten achter elkaar,
houdt jullie volume aan als de kreet
die ons naar verbinding roept
Jullie houden niet je kop, uren en uren achtereen,
om weer in de ochtendnevel op te lossen
wanneer het daglicht weer verschijnt
In het licht van de dag is het onze kreet
die van zich laat horen
met loeiende sirenes en gebaren naar elkaar
Als de nachtwacht keren jullie bronstige dieren
in de schemer weer terug
om elkaar weer terug te vinden

Als eb en vloed spelen aparte werelden zich af
Twee aparte werelden zo apart gescheiden van elkaar,
Maar toch zo dichtbij verbonden,
Dichterbij ons hart dan wij nu weten
Het is dit bronstige bos met veel geluid
dat onze zielen wonend in de stenen huizen van onze hand,
tot in de genen verbonden houdt
met de reizende zielen uit dit bos
Deze verbinding laat van zich horen
wanneer ons oor er in de herfst op valt
Bronstige schepselen zo dichtbij de bewoonde wereld
alsof je hun adem ruiken kunt

Wanneer de paring plaatsgevonden heeft
keert het pasgeboren goud vanuit de lente
terug naar zijn eigen bronzen schreeuw
om als het brons zelf opnieuw te fonkelen
in de cyclus van de najaarszon
Zo zelf zorgend voor nieuw lentegoud tussen het groene blad
De plant vindt zijn weg altijd terug
met het doel om vooruit te komen
Daarom kan er voort-geplant worden

Iedere cyclus bevat het leven zelf
Het lentegoud zit in iedereen
Iedere cyclus bevat het sterven van de herfst
Het afsterven zit in jou
Het sterven is het bewijs van het stukje goud
dat brons geworden is
Zolang je jouw eigen najaarszon
laat blijven schijnen in je hart,
weet je de winter te doorstaan
Want de zomerzon woont in iedereen
soms in het onzichtbare dal
soms op de scherpe gebogen heuvels en bergtoppen

Het goud kan pas in de lente gaan blinken
als je jouw eigen bronzen stuk niet weggeworpen hebt
tussen het bladerdek op de grond
Zolang jij het bronzen stuk meedraagt in je broekzak
om haar vorm te doorvoelen
door de stof heen
van het stuifzand en de duistere winters,
dan lijdt het sterven tot wedergeboorte van je ziel
Dan ben je jouw eigen gouden vorm aan het smeden
in de donkere dagen van het jaar
Dan werkt de zon in jou als de machtigste
in het koninkrijk Brons, Zilver en Goud
Die macht kun je ook heel makkelijk weer verliezen
wanneer je het weggooit in het stuifzand onderaan de berg
om dan als een zandkorrel op te lossen in het koninkrijk van Zand
waarin gevormde dromen en beelden niet rechtop kunnen staan
want zelfs met water laat Zand zich niet smeden

Jij kan de aarde met jouw goudstuk lichter maken
tijdens alle dagen en elk seizoen van ieder jaar
Zonder ieders zon is het wel heel erg donker in het bos
Dan moeten de herten het werk allen zelf doen in hun soort,
om het bos te gaan Verlichten
De herten roepen naar ons om de Aarde te gaan helpen
door ons eigen goudstuk terug te vinden
tussen de bladeren die aan het vallen zijn
Dat is de kreet die ieder jaar luidt in september
om ons door de winters heen te helpen
en om ons voor te bereiden op het stukje dat zal afsterven in ons
De winter zal dan helend zijn

Het afstervende stuk kan pas opnieuw geboren worden,
als je jouw stuk bewust in jouw hart afgewerkt hebt
en het de tijd is om afscheid te nemen
van het pijnlijke puzzelstuk dat er klaar voor is
om te transformeren naar Lentegoud!

Op dit gedicht berust copyright. Voor publicatie zowel virtueel als op print dient contact te worden opgenomen met Jorieke Putman.